کسي در عباس فرياد ميزند:بنوش تا توان جنگيدن باشد.بنوش تا توان رسيدن آب به خيمه ها باشد ،

بنوش تا در خيمه سهمي از آب برنداري.

-مگر چيزي از فرات کم مي شود؟

-مگر حسين راضي نيست؟

-مگر...

نه نه ،

موجي قوي تر از درون مي گويد:

حسين تشنه است،کودکان سينه بر خاک مي گذارند تا التهاب عطش را کاهش دهند.اصغر را قطره اي

آب کافي است.رقيه چند بار در بدرقه ي تو افتاد.سکينه رمق ايستادن نداشت.

در چشم هاي زينب مي خواندي که تشنگي تارشان کرده است... .

نه ... هرگز.

آنها تشنه ترند.اصلا به آب نگاه کن ، چه مي بيني؟

اين کيست که در آب چشم در چشم تو دوخته است؟

عباس به آب نگريست.درآب ، حسين بود.موج ها در حرکت خويش ، حسين مي نگاشتند.

صداي موج ، حسين بود.

به خويش برگشت و در خويش جز حسين نديد.

حسين تشنه بود ...

آب بنوش عباس !

آب خنک و زلال و گوارا با عباس سخن مي گفت.دست رشيد عباس در آب رفت.نوازش آب با دست هاي

 تشنه و لبهاي تشنه تر چه ميکند... .قطره هاي عزيز از کف مي چکيد.آب را بالا آورد تا فضاي دهان رسيد

نسيم خنک آب چهره ي عباس را مي نواخت.

ساقي بنوش ، گوارايت باد.

باز در موج ها ولوله افتاد : حسين ، حسين ، حسين ...

خدايا به ذات خداوندي ات               به اوصاف بي مثل و مانندي ات

به لبيک حجاج بيت الحرام                 به مدفون يثرب-عليه السلام

به طاعات پيران آراسته                   به صدق جوانان نوخواسته

به پاکان،کز آلايشم دور دار                 و گر زلتي رفت ، معذور دار

                                                                           "سعدي"

اگر روزي دلم گرفت

يادم باشد که خدا با من است

يادم باشد که فرشتگان برايم دعا مي کنند

يادم باشد که ستاره ها شب را برايم روشن

روشن خواهند کرد

يادم باشد که قاصدکي در راه است

که بهار نزديک است

که فردا منتظرم مي ماند

يادم باشد که من راه رفتن و دويدن مي دانم

و جاده قدمهاي مرا خواهد شمرد

اگر روزي دلم گرفت يادم باشد

که خداي من همين نزديکي هاست...