این مشک تنها آب نبود.

سند ارادت عباس بود به حسین ،

پرچم عشق ورزی و محبت به کودکان... .

                               مشک آیینه ی آیین عباس بود.

....

اما آه و دریغ.تیر بر مشک نشست.آب و خون در هم آمیخت.عباس چشم بر مشک گربان دوخت و هنوز

 اولین قطره اشکش در نا امیدی از آب چکه نکرده بود که تیر بر چشمش نشست.خون جوشید.دنیا ،

تیره و تار شد و دو چشمه ،چشم و مشک ،بر مظلومیت سردار گریستند.رمق،اندک اندک فرو می چکید

که تیر دیگر بر سینه ی ساقی نشست.

مهتاب کربلا در آستانه ی افول بود...

آفتاب را صدا زد،صدای عباس در نخلستان پیچید که :

"برادر،برادرت را دریاب..."

اندکی بعد ، سر عباس بر زانوی حسین بود.بوی حسین در مشام عباس پیچیده بود.اشک آفتاب بر

مهتاب می چکید و او شادمان دست مهربانی بود که بر پیشانی اش کشیده می شد.

حسین سر عباس را به سینه فشرد.آخرین زمزمه از حنجره ی خشک عباس تراوید :"برادرم حسین

 خون از چشمانم بگیر تا آخرین بار سیمای زیبایت را ببینم .

مرا ببخش که دست ادب برای نهادن بر سینه ندارم ."

 دستی کبود خون از چشمان عباس گرفت.دست صمیمی زهرا بود.عباس چشم گشود.مادر بود و برادر.

تبسمی کرد و از کام عطش زده اش تراوید:"خوش آمدی مادر،خوش آمدی برادر."

در بدرقه ی نگاه زهرا و حسین ،

عباس با دو بال تا بهشت خدا پر گشود ...

...  .